Ahlak, insanların toplum içindeki davranışlarını ve birbirleriyle iliÅŸkilerini düzenlemek amacıyla baÅŸvurulan kurallar dizgesi, baÅŸka insanların davranışlarını olumlu veya olumsuz biçimde yargılanmakta kullanılan ölçütlerdir.
Nesnel veya toplumsal ahlak, insanın toplumun öteki bireylerine karşı ödevlerini içermektedir. Bu km-allar olmadığı için biçimsel bakımdan hukuktan farklı olmakla birlikte, gene de ahlak ile hukukun örtüÅŸtüÄŸü hatta özdeÅŸleÅŸtiÄŸi durumlar vardır. Toplumsal yaÅŸama egemen olan hukuk kurallarıyla nesnel ahlik arasında sıkı bir baÄŸ vardır. Toplumun genel ahlak görüÅŸlerine ve toplumsal vicdana uygun düÅŸmeyen hukuk düzenlemeleri, kendilerinden beklenen toplumsal iÅŸlevi yerine getiremeyeceÄŸinden uzun ömürlü olamaz.
Hukuk ile ahlak arasındaki iliÅŸki, bazen hukukun ahlak kurallarına yollama yapması biçiminde ortaya çıkmaktadır. Bu durumda ahlak kuralları, hukuk düzeninin ayrılmaz bir parçası olur. Ahlak kuralları, bireylere, önce yetiÅŸtirme sürecinde anne—babaları ve aileleri aracılığıyla, yapmaları ve yapmamaları gereken davranışların öÄŸretilmesiyle aktarılır ve uygulanır. Daha sonra bireyin çevresindeki çeÅŸitli toplum kesimleriyle bu aktarma ve uygulama sürdürülür. Ahlakın temel dayanağı, bireylerle geliÅŸtirilen ve kötü davranışla uyandırılan utanma duygusudur. Allah korkusudur.
Ahlak, tarih içinde yer yer dinlere baÄŸlı olarak ortaya çıkmış ve her din, belirli bir yaÅŸama biçimi öngören bir ahlak anlayışı getirmiÅŸtir.
Tüketicilerin korumasıyla ilgili en önemli ahlak kuralı, ‘kendine yapılmasını istemediÄŸin bir ÅŸeyi baÅŸkasına yapma’ düsturudur. Uretici ve satıcılaıkendilerini tüketici yerine koyduklarında, kalite kontrol sistemleri daha iyi yapılacaktır.